Edward James Swearingen

Havacılık Tasarımının Büyücüsü

Ed Swearingen, Amerikalı bir havacılık mühendisi ve uçak tasarımcısıdır. 1925 doğumlu olan Swearingen, hayatı boyunca havacılık endüstrisinde önemli bir rol oynamıştır. Özellikle iş jetleri ve turboprop uçaklar alanında yenilikçi tasarımları ve mühendislik çözümleri ile tanınırdı.

Swearingen, kariyerine 1950’lerin başında Cessna Aircraft Company’de mühendis olarak başladı ve burada uçak tasarımı ve mühendislik konusunda deneyim kazandı. 1960’ların ortalarında kendi şirketi Swearingen Aircraft’ı kurdu ve Swearingen Merlin ve Swearingen Metro gibi kendi tasarımlarıyla havacılık endüstrisinde büyük bir etki yarattı.

Swearingen’in en dikkate değer tasarımlarından biri Swearingen Metro serisidir, aynı zamanda Swearingen Metroliner olarak da bilinir. Bu turboprop uçaklar, işletmeler ve bölgesel havayolları için ekonomik ve güvenilir bir seçenek sağladı. Yüksek performansları, düşük işletme maliyetleri ve kullanım kolaylıkları ile bilinen bu uçaklar, havacılık endüstrisinde önemli bir boşluğu doldurdu.

Ayrıca Swearingen, iş jeti pazarında da önemli bir rol oynadı. Swearingen SJ30 gibi iş jet modelleri, rakiplerine kıyasla hız, menzil ve verimlilik açısından öne çıktı. Swearingen’in iş jeti sektöründeki tasarımları, iş dünyasının hızlı ve verimli seyahat ihtiyaçlarını karşılamak için ideal bir seçenek haline geldi.

Ed Swearingen, havacılık endüstrisindeki başarılarıyla tanınan bir vizyonerdi. Tasarladığı uçaklar, kullanıcılara yüksek performans, güvenilirlik ve maliyet etkinliği sağladı. Swearingen’in mirası, havacılık endüstrisindeki teknolojik ilerlemelere ve uçak tasarımındaki sürekli gelişmelere katkıda bulunarak sonsuza kadar yaşayacaktır.

Büyük ölçüde kendi kendini yetiştiren Ed Swearingen, Dee Howard’ın ünlü “mucize tamircisi” olarak ün kazandı ve havacılığın en önde gelen girişimcisi Bill Lear ile birlikte uçak geliştirmeyi öğrendi. 1950’ler ve 60’larda mevcut üretim uçaklarında çığır açan değişiklikler sunduktan sonra, Swearingen kendi devrim niteliğindeki uçaklarını üretme hayalini gerçekleştirmek için hevesli bir kampanya başlattı.

Swearingen’in uzun kariyeri boyunca yarattığı uçaklar arasında Swearingen Merlin ve Metro serisi bulunmaktadır; bunlar zamanlarının en başarılı üretim uçaklarından bazıları haline geldi. 1980’lerde girişimcilik ruhunu göstererek yüksek performanslı bir uçak olan rekor kıran SX300’ü inşa etti. Son iki yıl ise Swearingen’in kariyerinin zirvesini temsil eden SJ30 kişisel iş jetinin gelişimini gördü.

Kariyeri boyunca Swearingen, 1974’te Ulusal İş Havacılığı Birliği’nin en yüksek onuru olan NBAA Havacılığa Üstün Hizmet Ödülü’nü almakla başlayan ve meslektaşlarından saygı gördü. Daha yakın bir zamanda, havacılıktaki yaşam boyu başarıları için Texas Havacılık Onur Listesi’ne alındı ve havacılık girişimcilerini, yenilikçilerini, rekor kırıcıları, astronotları ve ünlü pilotları tanıyan seçkin bir grup olan “Yaşayan Havacılık Efsanesi” olarak onurlandırıldı.

Airport Journals ile yaptığı röportajda, Ed Swearingen neredeyse yetmiş yıllık kariyerini değerlendirirken II. Dünya Savaşı Amerika’sında askerlere yardım ettiği mütevazı başlangıçlarını, havacılığın daha tanınmış isimleriyle omuz omuza verdiği erken kariyerini ve uçak tasarımı ve üretimindeki sayısız başarılarını anlattı.

Uçuşa Çıkmak

Edward J. Swearingen, 1925 yılında Lockhart, Teksas’ta bir çiftlikte doğdu. Havacılığa olan erken ilgisini geliştirmek için ideal bir ortam sağlayan bir çiftlikte büyümek ve destekleyici ebeveynlerle birlikte olmak, makine tamirlerini öğrenmesine de katkıda bulundu. Çocukken Swearingen, uçak modelleri yapıyor ve 13 yaşında kendi uçak tasarımlarını çizmeye başlamıştı.

Kendisini “sekizinci sınıfta okulu bırakan biri” olarak tanımlayan Ed, kısa sürede başka bir zorlu ortamda elini kirletmeye hazır olduğunu gördü. 7 Aralık 1941’de Japonların Pearl Harbor’a saldırmasının hemen ardından, San Antonio yakınlarındaki Kelly Field (SKF) adlı, Amerika Birleşik Devletleri Ordu Hava Kuvvetleri’ni ve yakındaki İleri Uçuş Okulu’nu desteklemeye adanmış büyük bir sanayi kompleksinde sivil hizmet memuru olarak çalışmaya başladı.

“Çalışma hayatımın ilk beş yılını sivil hizmette geçirdim,” diye anlatıyor Swearingen. “Uçak teknisyeni olarak çalıştım ve aynı zamanda motor tamir atölyesinde görev aldım. O zamanlar Kelly Field, ordunun en büyük uçak tamir deposuydu ve B-17’ler, B-24’ler, A-20’ler, A-26’lar, P-39’lar ve ABD Silahlı Kuvvetlerinin neredeyse tüm uçak ailesi üzerinde çalıştık.”

Ayrıca bir fırtınadan zarar gören Galveston Ordu Hava Üssü’nün yeniden inşasında da yardımcı oldu. Savaşın bitiminden kısa bir süre sonra, Swearingen uçuş dersleri almaya başladı, genellikle Taylor ve Piper J-3 Cubs modelleriyle uçtu.

“İlk uçaklarımda radyo yoktu, bu yüzden yol haritalarını kullandım,” diyor Swearingen. “Genellikle gitmek istediğiniz yere giden bir otoyol veya demiryolu olurdu, ama camdan dışarıyı seyretmek pek iyi değildi. Çok sık kaybolurdum.”

San Antonio’ya döndüğünde, Swearingen babasının elektroniklere olan artan ilgisinden etkilendi. Merakı onu Fort Sam Houston’da Sinyal Birliği’nde kıdemli elektronik teknisyeni olarak görev yapmaya yöneltti, burada askeri ve sivil radyo alıcıları, vericiler ve kayıt ekipmanlarının test ve revizyonunu yaptı.

“Burada, ne yapmak istediğinizden emin değilseniz, bir gece benimle gelin ve elektronikler hakkında ne düşündüğünüzü görün,” demişti Swearingen’ın babası. “Gittim ve tamamen aşık oldum. Bu benim için gerçek bir dişli değişimiydi ve birkaç yıl elektronik öğrenmeye harcadım.”

Yolu kısa süre sonra başka bir Teksas havacılık öncüsü Dee Howard ile kesişti. 1947’de Howard, Stinson Field’da bir kulübede bir uçak servis dükkanı olan Howard Aero’yu açtı. Mart 1947’de, Ed Swearingen Howard’ın ilk çalışanı oldu ve uçak motorlarını yenilemekten yeni otomatik pilot sistemleri kurmaya kadar geniş bir yelpazede görevler üstlendi. Birkaç yıl sonra, havacılıkta tanınmış bir diğer figürle ilişkilendirildi.

Swearingen Havacılık Başlıyor

1958’de Swearingen, yeni şirketi Swearingen Aviation’ı kurdu. Amacı, diğer uçak üreticilerine mühendislik danışmanı olarak hizmet etmek ve nihayetinde kendi özel ürünlerini ve uçaklarını üretmekti.

İlk müşterilerinden biri Piper Aircraft Company oldu. Swearingen Aviation, yenilikçi uçak modifikasyonları ve gelişmeleri için bir hedef haline geldikçe, Piper hızlı bir şekilde dahil oldu.

Swearingen’in Piper için en bilinen projelerinden biri, tek motorlu Piper PA-24 Comanche’den türetilen ve Piper için oldukça başarılı olan Piper PA-30 Twin Comanche’nin geliştirilmesiydi. Proje sırasında, Swearingen, şirketin kurucusu Bill Piper’ın oğlu Howard “Pug” Piper ile bir dostluk geliştirdi. Bu ilişki aynı zamanda Piper’ın ilk basınçlı uçağı olan Piper PA-42 Cheyenne’in ve diğer başarılı geliştirme programlarının ortaya çıkmasına yol açtı.

“Sonuçta, Piper benden Comanche gibi basınçlı tek motorlu bir uçak yapmamı istedi. Onlar için bir basınçlı prototip yaptım ve bu, saatte 250 mil hıza ulaşabilen çok iyi bir uçak oldu.”

Swearingen’in şirketi ayrıca Bell Helicopter için araştırma ve geliştirme yapmaya başladı ve birkaç araştırma helikopteri inşa etti. Swearingen’in çalışmaları, on yedi performans rekoru kıran Huey Cobra Gunship’in geliştirilmesine doğrudan katkıda bulundu.

“Başlangıçta, Model 47’ye benzer ilkel bir helikopter inşa ettik,” diyor Swearingen. “Patenleri kaldırıp tekerlek ekledik. Çalışırken kalkabiliyorsa, birkaç durakla Atlantik’i geçecek kadar yakıt taşıyabileceğini bulduk. Hiçbir yere gitmedi, ama gerçekten ilginç bir deneyimdi.”

Şirketin, Huey Helicopter’in performans yeteneklerini genişletmesi de bir diğer önemli kilometre taşıydı.

“Sabit ve dönen kanatların bir kombinasyonunu keşfettik,” diyor Swearingen. “Ana rotora itme kuvveti sağlayacak şekilde dişli kutusunu öne eğdik ve sonra jet motorları ekledik. En etkileyici şey, küçük bir üçgen parkurda saatte 305 mil hıza ulaşmasıydı. Bilmiyorum, belki de yenilenmedi. Hover yapabiliyor ve geri uçabiliyor, helikopterlerin yapması gereken her şeyi yapabiliyordu ama çok hızlı gidiyordu.”

Swearingen, uçak tasarımlarıyla daha çok tanınsa da, diğer teknik başarıları için de övgü aldı. 1962’de, piston motorlarında yakıt tüketiminin bir göstergesi olarak egzoz gazı sıcaklığını kullanmayı öncü olarak gerçekleştirdiği için Federal Havacılık İdaresi’nin Havacılık Güvenliği Ödülü’nü aldı. Lockheed Loadstar motorlarının otomatik olarak eğilmesi için bir yöntem üzerinde çalışırken, Swearingen egzoz gazı alev sıcaklığı ile yakıt-hava oranı arasında ilginç bir ilişki keşfetti.

“Bu başarıyla gerçekten gurur duyuyorum,” diyor. “Pistonlu uçağınızı eğmek için bir araç olarak egzoz gazı sıcaklığını geliştiren, sertifikalandıran ve pazarlayan ilk kişi oldum. Şimdi, dünyadaki neredeyse her tek motorlu pistonlu uçak bunu kullanıyor.”

Swearingen Aviation’ın en dikkat çekici modifikasyon programlarından biri, Beechcraft Twin Bonanza’nın dönüşümü olan Excalibur 800 idi. En çarpıcı değişiklik, iki yeni Lycoming IO-720 800 beygir gücü motorun eklenmesiydi, ancak Swearingen ayrıca uçağa birkaç başka iyileştirme de yaptı.

“Excalibur’da yeni, daha aerodinamik burunlar, yeni iniş takımı kapakları yaptık ve kanat üzerinden geçmeden girişe izin veren bir merdiven ekledik,” diyor Swearingen. “Bu turboşarjlı motorlar büyük bir fark yarattı ve hız artışının önemli bir kısmı daha yüksek irtifalardan geldi. Bu uçağa iyi bir 60 veya 70 mil ekledik. Birçok sattık ve sonra Queen Air’i yaptık, benzer bir modifikasyon.”

Sonuç olarak, Merlin, Swearingen’in müşterilerini büyüleyen uygun bir isim oldu ve modern tarihte en popüler kurumsal uçaklardan biri haline geldi.

Saygıdeğer Bir Meslek

Edward J. Swearingen, 2007 yılında “Edward J. Swearingen Aircraft Company” adını ticari marka olarak tescil ettirdiğinde, analistler bunun yeni bir girişimin sinyali olabileceğini düşündüler. Ancak Swearingen, bunun sadece adını koruma altına almak için bir önlem olduğunu açıkladı.

“Bu belirli bir planın sonucu değildi,” diyor. “Ticari olarak ticari markayı kullanmayı öngörmüyorum, ancak ismimin iş dünyasında ağırlık taşımasından büyük gurur duyuyorum ve bu itibarı en yüksek düzeyde korumaktan daha da fazla gurur duyuyorum. İsmimin bu alanda benim iznim olmadan kullanılmasına izin verilirse mutsuz olurdum, bu yüzden onu korumanın bir yolunu buldum.”

SJ-30’un tasarımı tamamlandığında bile Swearingen hız kesmedi. Emivest için araştırma ve geliştirme çalışmalarını sürdürüyor ve ilgisini çeken diğer projelere yöneliyor.

“Hala görevimde birçok girişimde bulunuyorum,” diyor Swearingen. “Ana sorumluluğum gelecekteki ürünleri geliştirmek. Bir uçağın maliyetinin ne kadar olabileceği, nasıl performans gösterebileceği ve pazarın ne kadar büyük olabileceği konularında farklı olasılıkları araştırarak çok zaman harcadım.”

Bu alanda geniş deneyime sahip bazı kişiler emekliliği düşünürken, bu düşünce Ed Swearingen’ın aklına hiç gelmemiş. Eşi Janice ve iki yetişkin çocuğuyla vakit geçirecek zamanı bulurken, çalışmaları onu hâlâ enerjik tutuyor.

“65 yaşında emekli olmak için mükemmel bir fırsatım vardı,” diyor. “Kendi kendine yeten ve kârlı bir şirketim vardı. Bunu düşündüm ama sonunda iş hayatında kalmanın evde kalmaktan daha keyifli olduğuna karar verdim.”

Rekabetçi ruhu yıllar içinde azalmadı ve hala piyasadaki diğer oyuncuları analiz etmek için zaman buluyor.

“Zamanımın çoğunu rekabetin ne yaptığını kendime ikna etmekle geçiriyorum, çoğu zaman bundan haberim bile olmuyor,” diyor Swearingen. “Ama alanınızda ürün üreten insanları incelersiniz. Birinin ürünlerine ve teknolojisine ne kadar uzun süre bakarsanız, ne yapacaklarını o kadar iyi tahmin edebilirsiniz. Yetenekli insanlarla rekabet etmek son derece ödüllendirici ve eğlencelidir. Bazen onlara kaçırdıkları bir şeyi gösterebilirsiniz.”

Swearingen’ın son dönemdeki dikkate değer başarılarından biri, ABD ordusu için Ortak Gözetim Hedef Saldırı Radar Sistemi (JSTARS) uçağı olarak belirlenen bir Boeing 707’de motorların değiştirilmesidir. Swearingen, eskiyen uçağı yeni motorlarla donatma fırsatı için birçok büyük uçak üreticisiyle rekabet etti.

“Sanırım JSTARS, sahip olduğumuz en büyük sır,” diyor Swearingen. “Bu inanılmaz bir uçak, bilgisayarlarla ve mühendislerle dolu, bir füzeyi 8 metrekarelik bir arazi parçasına yerleştirebiliyor. Boeing ve Pratt & Whitney rakamlarımızı inceledi ve ‘Bu uçak, söylediğiniz şeyleri asla yapmaz’ dediler. Tüm performans tahminlerini aştık ve ihaleyi kazandık.”

Yıllar boyunca öğrendiği derslerin hâlâ işine yaradığı açıktır.

“Benim sırrım, en iyiyi tanımak ve ihtiyaç duyduğumda tavsiye almaktır,” diyor. “Diğer yandan ise, diğerlerinin karşılaması zor olan standartlar ve hedefler belirlemektir. Bir şeye başlamaya karar verdiğimde, karşılanması zor olan standartlar ve hedefler belirlerim.”